AIDA Nederland

Nesan Erdogan werd in 1964 geboren te Elazig, Turkije en woont sinds 1985 in Nederland. Erdogan schrijft zijn gedichten in het Turks. Sommige gedichten, waaronder 'Raar gedicht' en 'De woorden van het liedje', zijn in het Nederlands vertaald. Erdogan werd in april van dit jaar uitgeroepen tot winnaar van de Poëzieprijs van het Turks-Nederlands Poëziefestival 2001, dat Stichting Troya in samenwerking met Stichting Papyrus en de SLAA organiseerde in De Balie. Erdogans gedichten werden gepubliceerd in verschillende literaire tijdschriften in Turkije en Nederland.

RAAR GEDICHT
eigenlijk zijn er geen rare dingen
alles is raar, papier
en pen en de vrucht van hun liefde
zijn raar, woorden
die mij gevangen houden
met beelden van vrijheid raar,
de betoverende schittering van dansende messen
is raar, aarde
die almaar blijft kijken als aarde
raar, de woorden vlinder
vreugde roos verbittering
netjes op een rij
raar, dichters
die wensen te spreken
doodsbang dat men ze begrijpt raar,
de woorden die zichzelf op afstand houden
zijn raar, licht dat het donker dieper maakt
raar
Aziaten en Afrikanen zijn raar
(zoals bekend) en het rare
van Europeanen die hen mijden als iets heel raars
is raar
mijn buurman, die elke dag met dezelfde ernst
en das naar zijn werk gaat en terugkeert
en dat ik van zijn verhaal geen enkel ander woord ken
raar, om een mij nog onbekende reden, het diepe geheim
dat wij bewaren en willen onthullen
is raar, de geliefde
die niet werkelijk bestaat
is raar,
de eindigheid van de afstand tussen een ster
en elke andere ster in de oneindigheid
is raar, mijn gedichten
en mijn gevoel van berouw erover
zijn raar, het leven
dat we verdragen door te vergeten
is raar, en daar,
waar we alleen heen kunnen gaan door te leven
hij die een einde maakt aan alle rariteiten
die beroofd is van alle deugden, die daarom
de enige is die niet raar kan heten
de dood
is juist daarom
raar en
juist daarom is er niets
raars
is alles raar

DE WOORDEN VAN HET LIEDJE
de van licht bezeten kristallen
verstikken de helderheid niet
in de verglaasde bronnen
de van kleur bezeten anjers
blijven dansen
in de kristallen vazen
iedere dans is zonder einde
hoe treurig de afloop ook is