Laksmi Pamuntjak in Perdu

Laksmi Pamuntjak in Perdu

Indonesische schrijfster in Perdu
zondag 30 maart, 15.00 – 17.00 uur

De jonge Indonesische schrijfster Laksmi Pamuntjak (Jakarta, 1971) publiceert verhalen, gedichten, essays en artikelen. Ze schrijft over politiek, film, eten, muziek en literatuur in weekblad Tempo, The Jakarta Post en Koran Tempo. In 2001 was ze mede-oprichter van de tweetalige boekhandel Aksara in Jakarta.

In Perdu leest ze o.a. voor uit haar roman in wording, The Blue Widow, een moderne interpretatie van het verhaal van Amba en Bhisma uit het epos Mahabharata, geplaatst tegen de achtergrond van de recente Indonesische geschiedenis.
Vervolgens gaat ze in gesprek met Chris Keulemans, schrijver en journalist.
Laksmi Pamuntjak schrijft in het Engels en in het Indonesisch. Ze publiceerde twee dichtbundels, Ellipsis en The Anagram, waarvan de eerste geselecteerd werd voor The Herald UK Books of the Year 2005. Haar essayistische notities over beeldende kunst verschenen in The Diary of R.S.: Musings on Art. In 2006 publiceerde ze haar doctoraalscriptie, War, Heaven and Two Women, over de relatie tussen mens, geloof, geweld en mythologie. Van de vermaarde essayist Goenawan Mohamad vertaalde ze o.a. zijn laatste bundel On God and Other Unfinished Things. Daarnaast maakte ze naam met twee edities van The Jakarta Good Food Guide.

Terugkerende thema’s in haar proza en gedichten zijn: moeder-dochter verhoudingen, ingewikkelde liefde, identiteit en tolerantie, voedsel als een metafoor voor cultuur en het kijken door kunst. Haar korte verhalen gaan vaak over pornografie en polygamie.

The Straits Times schreef over haar werk: ‘It is hard not to get caught up in its sheer energy and celebration of language, or as Pamuntjak writes, ‘a world of the word’.

Stichting Perdu
Kloveniersburgwal 86
1012 CZ Amsterdam
Tel: 020 – 627 6295
Email: perdu@perdu.nl

Two Poets in Bed

1.
Sunday 8 am, and I put to you
the question of trees:
will you keep climbing or
will you rest your heels?
By the latter I mean
will you nip the filter off
where the sun falls in
patterns of stars
that are older than humans,
wiser than birds,
though too pallid, still,
for the stories of rivers
and ice, and perhaps
even light, or what
they hide from the sun
on the appointed day?
Or in other words, will this
be then what we accept of
planting, the melding of love
and limb into a greenness
profligate, until infirmity
drains the soil porous and
the trunks hide their
shame in pewter?
2.
Sunday 9 pm, and you say
yes, my love, they may be deep,
those layers of mould, but
ingraining goes no further than
an introduction. What follows
no one ever knows. Indents are
as impermanent as skin.
Starved for touch yet asleep
to sensation. So reach me your coral
then, pin them to me like a heart,
like honey blossom the shape of
dewdrop blood. Impale me
if you must with your needle,
thread me thus into your necklace.
But do not ask of me repentance.
For we all extort what we can from
the fleshy earth, suck them dry
and move on. All the while
time sheaths the divine in the riddle
of seventy thousand veils.
light and dark, vast as friends.
2005