AIDA Nederland

Verzamelbundel met woordgenoten!

Door Ali Albazzaz

Toen de Spaanse dictator Franco de stad Guernica had plat gebombardeerd heeft Pablo Picasso die stad weer opgebouwd door zijn schilderij met dezelfde naam Guernica.
Cultuur ontneemt de oorlog zijn wapens!

Dichters schrijven niet alleen voor mensen, maar ook voor bloemen, vogels en andere schepsels. Om de liefde heel lang te laten blijven op onze wereld, als golven.
Zonder te schrijven zijn we verloren, zoals de gitaar wanneer niemand er op speelt.
Wanneer je gedichten tegen de oorlog zijn, dan zijn ze er voor het leven van kinderen, grachten, fluiten en bloemen.
In dat geval geef je brood aan kinderen "die nu in Irak nylons eten in plaats van brood."
Met woorden en potoden bestrijden wij de storm.

Als je geïnteresseerd bent in bovenstaand thema wil je dan jouw gedicht e-mailen of per post sturen naar aalbazzazhetnetnl  (aalbazzazhetnetnl)   of K de Raadstraat 7-1 7902 JA Hoogeveen.

Weet je ook iemand die geïnteresseerd is wil je de oproep dan doorsturen?

P.S.
Eventueel, afhankelijk van de financiële mogelijkheden, kan een verzamelbundel worden gemaakt of een website.

Ali Albazzaz

Niemand

Altijd als het tien uur is, wacht ik op een brief aan mij.
Waarom?
Dat weet ik niet.
Ik heb een gevoel dat iemand mij schrijft,
Maar niemand doet dat.
Ik herinner mij een verhaal van Márquez,
‘Er schrijft niemand voor de kolonel.’
Bedoelde hij mij?

Het is rond tien uur.
Ik kijk door de ramen,
Terwijl een concert van Brahms een schaduw over mij werpt,
voel ik de nachtmerrie weer aanwakkeren.
Een tafereel:
‘Een vrouw haar borsten lijken op puinhopen.’
Hetzelfde:
‘een waterval in de uitgestrekte woestijn.’
Het is rond tien uur:
Ik zie de kleintjes op het terrein van de school,
waar alles naar de tuin wijst

Ik ken de namen toch, de gedachten bij mij die bleven:

Peter, die van Aster is.
Margriet, van wie de ogen naar het meer luisteren.
Jan, die maandag niet aanwezig was, hij is ziek.
Ik ken hun ouders ook:
Berber, die van haar rivier droomt.
Alice, die fier en slank als een vlag is.

(Het stopt – ik keer weer terug – een landschap in Irak)

kinderen eten nylons in plaats van brood
wat een wensen die nog onverzadigd in de kist
liggen
ik zie een grauwe hemel bij de fonteinen die alleen
flauw water geeft.

Hier is er zoveel stilte.
De grachten zijn heel anders:
Ze lachen en niemand beveelt het water of de vogels
Het is een zware avond als hij van cement is.
Huizen zijn dichtbij, maar kijken niet naar elkaar
Nu ergens in Hoogeveen,
droomt iemand van de sterren die in zijn land zijn
n die daar nog naar hem buigen

Ali Albazzaz