Soldaat in Irak
Soldaat in Irak
Even zag ik zijn ogen
zo boordevol angst
en wist, deze oorlog
duurt voor hem nog het langst.
Ik zag vaders en moeders
in een inktzwarte nacht
ik zag vrouwen en baby’s
en een wereld die wacht.
Met daarachter die ogen
zo boordevol angst
dat ik wist, deze oorlog
duurt voor hem nog het langst.
Ik zag jeugdidealen
uit een toekomst gelicht
ik zag inktzwarte woorden
in mijn bange gedicht.
En steeds waren die ogen
zo boordevol angst
dat ik wist, deze oorlog
duurt voor hem nog het langst..
Johanna Kruit – 31 Maart 2003
Soldatenbrief
De nacht staat vol met sterren
hoog boven de woestijn
ik zou zo heel graag willen
dat jij nu hier kon zijn.
( De nacht staat vol met sterren
maar ik ben op mijn dood
want ik zie in die sterren
de vijand, levensgroot. )
De nacht staat vol met sterren
ik hoor nog wat je zei
nog even en dan ben je
vast weer voorgoed bij mij.
( De nacht staat vol met sterren
mijn hand trilt als ik schrijf
want wat zal er gebeuren
als ik hier achter blijf? )
De nacht staat vol met sterren
de avond is zo licht
ik wou dat ik kon schrijven
zoals in een gedicht.
( De nacht staat vol met sterren
en als ik straks verdwijn
weet dan dat ik, mijn liefste
jouw mooiste ster wil zijn. )
Johanna Kruit – 2 April 2003
De president spreekt ( persconferentie )
Zoals ik waarschijnlijk
al eerder verklaarde:
wij vechten voor vrede
voor normen en waarden.
Dus vallen er bommen
en soms ook granaten
want wij willen de vijand
natuurlijk wel raken.
Onze jongens zijn dapper
zij zetten zich in
voor dat prachtige land
en voor ieder gezin.
Ook de sneuvelbereidheid
is geweldig groot
want zelfs zonder te willen
gaan die jongens al dood.
Maar zoals ik misschien
hier al eerder eens zei
die bijkomende schade
hoort er jammer genoeg bij.
Maar ze doen het geweldig
en zoals IK het zie
vechten wij met z’n allen
voor de democratie.
Zijn er verder nog vragen
over de strijd in Irak?
Ja, de dode soldaten
krijgen een lijkenzak.
Johanna Kruitt – 2 April 2003
In de nacht
Vannacht zei mijn moeder
( en klom uit haar graf)
die oorlog duurt langer
dan ooit iemand dacht.
Je vader en ik
wij kunnen niet slapen
door al dat lawaai
van bommen, granaten.
Ook horen we vaak
kleine kinderen huilen
die wil ik gaan halen
hier kunnen ze schuilen.
Sta niet zo te kijken
kom, geef me een zoen
en hou op met dat schrijven
want we moeten iets doen.
Ze klopte haar schort
en het zand uit haar haar
en lachte strijdlustig:
ziezo, ik ben klaar!
Johanna Kruit – 3 April 2003
