AIDA Nederland

Door Maria Elena Cruz Varela
Vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu

Vertegenwoordigt de Communistische Partij van Cuba de belangen van het Cubaanse volk? Is het legitiem dat een paar honderd afgevaardigden naar het Congres van de enige partij die in ons land bestaat, die overigens selectief en derhalve elitair is, het alleenrecht hebben om over het lot van een heel volk te beslissen?

Criterio Alternativo is een groepering die zich verzet tegen de huidige chaossituatie waarin ons land is verwikkeld en wil een bijdrageleveren om het nationale bewustzijn van burgers te verhelderen, om het Cubaanse volk te waarschuwen, omdat we ons realiseren dat het volk ook niet door het Congres wordt vertegenwoordigd. Dit is geen congres van het volk, niet door het volk en niet voor het volk, want het volk bestaat voor ons uit die miljoenen Cubanen, partijgenoten of niet-partijgenoten, gelovig of niet-gelovig, die allemaal gedoemd zijn te leven (zij én hun familieleden) met een steeds verder slinkende rantsoenering, die geheel afhankelijk zijn van de bonnenboekjes, die miljoenen Cubanen die de kwelling doorstaan van in de rij staan, die er dagelijks voor moeten vechten om zichzelf en degenen die ze liefhebben te voeden, te kleden en van onderdak te voorzien, zij die geen toegang hebben tot het systeem van privileges en speciale premies waarover de overheersende kaste beschikt, of tot de dollars en de winkels en andere gebouwen die speciaal voor toeristen zijn, degenen die niet corrupt geworden zijn en/of zich verrijkt hebben door te speculeren met de behoeften van de meerderheid en natuurlijk is volk ook al degenen die, alhoewel ze persoonlijk niet in die omstandigheden leven, de huidige misère van de volksmassa onderkennen.

Degenen die geen deel uitmaken van het volk zijn zij die zich, vooral om politiek-ideologische redenen, waarin zij zelf als eersten niet geloven (omdat ze al lang of altijd al het consumptiepatroon van de westerse wereld volgen), met hand en tand vasthouden aan hun status quo en die zich om die te behouden graag bereid verklaren in bloed van het volk te baden als dat nodig mocht zijn. De afgevaardigden van het Congres, die gekozen zijn binnen de partij die vooral trouw aan de top garandeert, vertegenwoordigen niet de belangen van degenen die met het zweet op hun voorhoofd in hun dagelijks levensonderhoud moeten voorzien. Ze vertegenwoordigen alleen de doelen van hun eigen partij-organisatie; er kan niet eens gezegd worden dat ze de basis van de Partij vertegenwoordigen, de eenvoudige lokale kaderleden die de recente schaarste met de rest van de bevolking delen, aangezien er van hen, en dat weet iedere Cubaan, alleen verwacht wordt dat ze onvoorwaardelijk de besluiten eerbiedigen van de bureaucratie van de Partij en in het bijzonder van één persoon die beschikt over de absolute macht. We weten absoluut zeker dat, behalve de welbekende gevallen van vrijwillige of geveinsde verblinding, van fanatisme of opportunisme, de overgrote meerderheid van de partijleden voorstander is van hervormingen. Het zijn niet voor niets bijna allemaal regeringsfunctionarissen die overlopen naar andere landen, waarbij ze gebruik maken van hun buitenlandse reizen. Ze doen afstand van hun lidmaatschapskaarten van de CCP, om "te stemmen met hun voeten" (door ervan door te gaan).

Het is tijd dat wij Cubanen, tenminste met dit minimale maar substantiële gebaar waarmee de meesten van ons weigeren toe te treden tot de onterende 'Brigadas de la Respuesta Rapida', ons uitspreken om onze eigen belangen te verdedigen, zowel als individuen, als onderdeel van een geheel dat de Cubaanse natie heet, en zich voegt in de maalstroom van de beschaafde wereld. Het is niet het moment om te gaan zitten afwachten terwijl anderen in onze naam maken en breken. We moeten afstand doen van onze ogenschijnlijke onverschilligheid, van ons fatalisme, van onze angsten en onzekerheden. We kunnen niet langer aanzien dat slechts enkelen (of zelfs één alleen), over de toekomst van 98 procent van de bevolking beslist. Iedere Cubaan heeft het onvervreemdbare recht zijn meningen en eisen aan het 4e Congres kenbaar te maken en erop aan te dringen dat de eisen verwezenlijkt worden die de arbeiders, studenten en intellectuelen, ondanks de manipulatie en sterke druk van tegenstanders, gesteld hebben in de voorbereidende vergaderingen, eisen die tot nu toe herhaaldelijk hooghartig zijn afgewezen, ontkend of van de hand gewezen als "meningen van een onbelangrijke minderheid". Deze eisen kunnen worden samengevat in de volgende punten:

. Directe verkiezingen van de Nationale Vergadering.
. Scheiding van de uitvoerende, wetgevende en juridische macht.
. Hervorming van de Grondwet.
. Uitbanning van de willekeur op economisch gebied.
. Herinvoering van de Vrije Boeren Markt.
. Spreiding van eigendomsvormen.
. Vrijheid van meningsuiting en vereniging.
. Verhoging van de kwantiteit en de kwaliteit van de informatie van de schrijvende pers en de radio en televisie.
. Strijd tegen de dubbele moraal, de propagandawoede en het zogenaamde syndroom van geheimhouding.
. Einde van de voorrechten en privileges van het machtsgevolg.
. Einde van de apartheid van toeristen.
. Vrije emigratie.
. Einde van de politie-repressie.
. Erkenning van de mensen-, burger- en politieke rechten van alle staatsburgers.
. Einde van discriminatie op religieuze gronden.

De voorgaande eisen aan het 4e congres zijn niet veel, maar zijn het begin van een lange weg naar de erkenning dat niet het volk de verplichting heeft de besluiten van de regering en de partij te eerbiedigen, maar andersom.
Het gaat er niet om linkse of rechtse, socialistische of kapitalistische ideeën te verdedigen; het is veel meer, het is een zaak van leven of dood voor 10 miljoen mensen. Het gaat erom dat we óf omkomen in omstandigheden die in strijd zijn met de geschiedenis en het gezond verstand óf het onvervreemdbare recht redden van iedere staatsburger om te kiezen voor een waardiger leven, en dat gaat voorbij iedere soort ideologie of politieke gezindheid. Het is niet de Communistische Partij die moet beslissen of onze kinderen het komende jaar wel of niet te eten hebben, of ze moeten leven of sterven.

De wegen van de hel
Het Cubaanse volk moet het woord nemen; wij Cubanen moeten allemaal een stem en stemrecht hebben, we zijn geen makke onwetende kudde die voor altijd en eeuwig beschermd moet worden door een politiek-ideologische elite, die tot nu toe alleen blijk heeft gegeven van onbekwaamheid, geestelijke kortzichtigheid, kaste-egoïsme en, in het beste geval, van die goede wil waarmee de wegen van de hel geplaveid zijn. We moeten vastberaden onze handen opheffen voor democratie en vrijheid. We hebben de plicht en het recht onze stemmen te verheffen om onze toekomst te verdedigen, om onomwonden onze trots als staatsburger te tonen, onze wil als burgers, om volmondig nee te zeggen als wanneer we ontkend en vernederd worden, wanneer we gedegradeerd worden en verlaagd tot de positie van mensen van derde of vierde categorie in de wereld. Het moet afgelopen zijn met angsten, afgelopen met stiltes. Het is tijd om nee te zeggen.