AIDA Nederland

Een dag in Parijs
De junizon overspoelt de straatklinkers
terwijl je, verloren tussen groepjes van twee,
drie toeristen, naar de Sacre Coeur omhoog sjokt.
De lucht is drukkend, tropisch.
Schuchter loop ik op je toe,
werp een heimelijke blik in je richting.
Zweetpareltjes doen je oranje
make-up uitlopen. Jij bent minimaal gekleed,
je gympen aan flarden.
‘Amerikaans?’ vraag ik. ‘Yes,’ zeg jij.
‘Echte apple-pie. Wil je wat?’
Verbaasd, maar gelukkig, loop ik mee.

De stedelijke doornen-in-het-oog slaan we over-
de grote musea, de beroemde winkels.
We kijken naar de rommel in de Seine en eten
samen stokbrood, tot we blut zijn.
Je port in mijn wang: ‘Slachtoffer van de Rode Khmer?’
‘De twaalfde zoon van meneer Sihanouk.’
‘Hey, een echte prins!’ roep je zangerig,
bij het eerste gerucht van regen haasten we ons weg te komen.

Zes verdiepingen op en we zijn in je kamer.
Niks apple-pie, in plaats daarvan biedt je mij een matras
op de vloer aan. Het begint te waaien;
ik voel de moesson uit ons
halfleeggeddronken wijnglas opsteken.
Dan de wolkbreuk.

Eenmaal voorbij, tel je mijn ribben.
Ik ruik je haar en zie drassige rijstvelden voor me.
‘Waar zijn we?’ vraag ik dromerig.
‘Ach, arme prins! In elk geval niet in Phnom Penh.’

A day in Paris
The august sun floods over the cobblestones
and you, lost among the tourists, in threesomes
and foursomes, trudge up Sacré Coeur.
The air is heavy, tropical.
I sidle up to you and sneak a glance.
Beads of sweat smear your orange
Makeup. Your clothes are minimal,
Your sneakers in tatters.
"American?" I ask. "Yeah," you say,
"Real apple pie, want some?"
Tongue-tied and happy, I tag along.

We skip the city’s eyesores -
The grand musea, the famous stores.
Watching the flotsam on the Seine we share
a baguette, down to our last cent
You poke my cheek: "Khmer Rouge victim?"
"I’m Mr Sihanouk’s twelfth son."
"Hey, you’re a real prince!" you chant.
We hurry off at the first rumor of rain.

Six flights up and we’re in your pad.
No apple pie. You offer a mattress
and a few condoms instead. A wind rises.
I hear the old monsoon stir
In our half-drunk glass of wine.
Then the cloud bursts.

In the afterglow you count my ribs.
I smell your hair and dream of fields of bones.
"Where are we?" I ask, trance-like.
"Why, poor prince. This sure is not Phnom Penh!"