AIDA Nederland

Over Amir Afrassiabi

door Herman Divendal
9 november 2009

De volgende dichter is onze man uit Isfahan, Amir Afrassiabi.
In Iran studeerde hij literatuur en architectuur. Hoewel de literatuur het won van de architectuur, strijden deze twee studies in zijn gedichten nog steeds met elkaar. Amir Afrassiabi heeft vier dichtbundels op zijn naam staan, in het Perzisch, maar het verhaal gaat dat zijn eerste dichtbundel in het Nederlands binnenkort zal uitkomen. Amir is redacteur bij de belangrijke perzischtalige literaire tijdschriften in ballingschap, zoals het tijdschrift "Gardoun" dat in Duitsland uitkomt, en het tijdschrift "Maks" in Zweden".

Amir is naast dichter vooral het boegbeeld van de Iraanse Stichting voor Cultuur en Kennis. Over het belang van deze Stichting schrijft hij: "De Iraanse literatuur speelt een hoofdrol. Bij afwezigheid van een vrije pers en politieke partijen in Iran is de strijd tegen de onderdrukking slechts nog in handen van de literatuur. De dichters en schrijvers gebruiken de metaforische en dubbelzinnige taal van literatuur om de waarheid tot uitdrukking te brengen en tegelijkertijd aan de preventieve censuur te ontsnappen. Het is niet voor niets dat de dichters en schrijvers door de Iraanse geheime dienst op een clandestiene wijze worden vermoord. De schrijvers willen hun vrijheid van meningsuiting in democratische landen gebruiken om de onderdrukte stem van hun landgenoten in het algemeen en hun collega’s in het bijzonder te laten horen. De Stichting vindt, dat de Nederlandse en Perzische literatuur zich beiden door uitwisseling verrijken. De Stichting ziet zo’n uitwisseling als een interactie tussen twee culturen op een artistiek niveau."

Op een bepaald moment vonden Juan Heinsohn en ik het de hoogste tijd om Amir Afrassiabi kandidaat te stellen voor de "Kathinka van Dorp Poëzieprijs", een prijs voor personen of groepen die een bijzondere verdienste hebben op het gebied van de poëzie of de educatie ervan. Wij schreven de jury over Amir het volgende: "Onder de Nederlandse intimi noemen wij Amir Afrassiabi de Lex Goudsmit van het Midden-Oosten. Wanneer je Amir ziet, zijn zachte persoonlijkheid, zijn onstuitbare gedrevenheid, het gezicht van de herkenning, met zijn welhaast dezelfde sonore stem, kan men niet om deze vergelijking heen. Maar daarna houdt iedere vergelijking ook meteen weer op.

Amir Afrassiabi is een uiterst bescheiden, maar gepassioneerde man. Hij houdt niet alleen van gedichten, Amir is zelf een gedicht. Heel zijn leven in Nederland is afgestemd om volstrekt belangeloos de ziel en de klanken van de Iraanse poëzie een plekje te geven binnen de Nederlandse literaire cultuur. Op de podia van Amir’s organisatie staan Nederlandse en buitenlandse dichters broederlijk naast elkaar, alhoewel in het verband van Amir beter gesproken kan worden van ‘zusterlijk’, gezien zijn lichte voorkeur en gedrevenheid om met name de vrouwen onder de dichters op het podium te brengen."