Rodaan Al Galidi
Rodaan Al Galidi (1971, Al-Najaf, Irak) weet niet wanneer hij geboren is, in de woestijn doen ze niet aan verjaardagen. Hij begon gedichten te schrijven toen hij zes of acht jaar was. Vele jaren later studeerde hij in Arbil af als bouwkundig ingenieur. In februari 1998 vroeg hij asiel aan in Nederland. De Vreemdelingendienst reageerde negatief en nu is hij uitgeprocedeerd. Hij staat op de lijst van oud-minister Verdonk en moet weg. Hij heeft zichzelf de Nederlandse taal aangeleerd.
Zijn eerste gedichtenbundel 'Voor de nachtegaal in het ei' is in juni 2000 gepubliceerd bij uitgeverij Bornmeer. Daarvan is de vierde druk inmiddels verschenen. Hij schrijft columns voor de Leeuwarder Courant, de Gelderlander en Migranten Informatief. In maart 2000 won hij een prijs bij de literatuurwedstrijd van El Hizrja, Centrum voor Arabische kunst en cultuur. In december 2001 kreeg hij de Phenix-essayprijs, die in samenwerking met het NRC en De Standaard was georganiseerd. In september 2002 verschenen zijn tweede gedichtenbundel ‘De fiets, de vrouw en de liefde’, waarvan inmiddels een tweede druk is verschenen en zijn gebundelde columns in ‘Dagboek van een ezel’ uit bij de Arbeiderspers. ‘De fiets, de vrouw en de liefde’ was in 2003 genomineerd voor de J.C.Bloemprijs. ‘Dagboek van een ezel’ was in 2003 genomineerd voor de Debutantenprijs. In juni 2004 kwam zijn tweede boek met gebundelde columns, ‘Blanke Nederlanders doen dat wel’, uit. Zijn roman 'Mijn opa, de president en de andere dieren' verscheen in september 2004 bij de Arbeiderspers.
Al Galidi: Ik schrijf alleen als ik niets te doen heb. Wat dat betreft is het een geluk dat ik als asielzoeker niet mag werken en reizen. Nu heb ik al meer dan zes jaar pauze en daarvoor ben ik de Vreemdelingendienst en het Ministerie van Justitie heel erg dankbaar. Ik eet graag kip en lamsvlees en heel veel fruit. Ik kan niet schrijven zonder muziek. Ik geloof dat de uitgeverij het graf van het boek is, omdat het boek, als het opgestuurd is, dood is en nooit meer kan groeien in mijn hoofd. Ik kan zonder woorden leven, maar zonder kip en lamsvlees en kebab en wilde eend, dat nooit. Twee dingen zal ik nooit doen: haring eten en Nederlands worden’. Al Galidi werd met zijn nieuwe dichtbundel ‘De herfst van Zorro’ genomineerd voor de VSB-poëzieprijs 2007.
