AIDA Nederland

Mofid, interactief theater in Teheran.

Op 10 september 2010 schreef Christine Wagner in de NRC een artikel over Iraanse poppenspelers in Teheran. Onder de kop “Kunstenaars in Iran vinden nieuwe plekken om hun werk te doen”. Zij beschrijft hoe Iraanse kunstenaars steeds meer beperkingen ervaren, maar hierdoor gelijktijdig nieuwe wegen bewandelen. Voor Iran is de nieuwe weg: interactief theater. Hier zijn intensieve trainingen aan vooraf gegaan.

De belangstelling voor interactief theater startte in 2007, toen de Nederlandse Stichting Interact onder de mantel van het “10th Festival of Iran University Theatre” een workshop voor jonge theatermakers hield. Onder de bezielende leiding van Nasrin Ghasemzadeh en Farhad Foroutanian werden de beginselen en de sociale functie van interactief theater bijgebracht. De eindpresentatie werd met zoveel enthousiasme ontvangen, dat ter plekke eenvervolgworkshop voor 24 theaterstudenten uit diverse universiteiten werd gehouden. Na vervolg-workshops in 2008 en 2009 hebben een aantal leerlingen de “Mofid Theatergroep” opgericht. De groep ontleent haar naam aan het Mofid-kinderziekenhuis in Teheran. Inmiddels spelen ze niet alleen in ziekenhuizen, maar ook in parken, op scholen, in fabrieken, op elke denkbare plek waar de groep een podium in ziet.

“De groep heeft in snel tempo geleerd”, aldus Farhad Foroutanian, “hoe een eigen gezelschap en publiek te creëren, zonder afhankelijk te zijn van geld en toestemming van de Iraanse overheid, en theater te maken dat loszingt van het politiek bepaalde domein.
De groep heet niet voor niets “Mofid”, want in ziekenhuizen hebben zij hun belangrijkste podium en publiek gevonden, een unieke eigentijdse Iraanse versie van de in Nederland bekende clini-clowns. Christine Wagner beschrijft in haar artikel, hoe zij er getuige van was hoe de groep uitzwermede over de verschillende behandelkamers voor kinderen met kanker, uitgerust met traditionele instrumenten en gekleurd in zelfgemaakte poppen en kleren. Wagner: “Het samenspel is ontroerend. Binnen enkele minuten weten de acteurs de soms doodzieke kinderen in een dialoog te verwikkelen”.

Foroutanian: “Wij zouden de groep met hun interactieve theater meer ondersteuning willen geven, maar vinden hiervoor nog te weinig middelen, omdat de Nederlandse contacten tot nu toe, het wel een leuk project vonden, maar onvoldoende zien hoe belangrijk dit theater kan zijn voor de toekomst van kunstenaars in Iran. Dat deze vorm van kunst een bevrijdende communicatie met het publiek realiseert. Het is kunst die energie geeft.”