Zelfportret
Amsterdam, september 2000
Earth used to be the place where I put my feet.
Until I realized that I am linked to the earth trough
People, spirit and analysis.
I want to ask questions.
Looking for the truth
To know where the butterflies sleep.
I love the earth, for she can give me answers.
Aras Kareem, 1999
Kunst is de spiegel van mijn leven. Ik schilder wat er in mij zit. Als ik begin met schilderen weet ik niet wat er zal komen. Ik raak het papier aan en verder gaat het vanzelf. Het gevecht en de gezichten zitten in mij. Als ze eruit komen en het schilderij af is, voel ik me krachtiger. In mijn werk zoek ik een koppeling tussen 'heden' en 'verleden'. Ik gebruik gevoelselementen uit het verleden en probeer deze te vertalen naar de huidige tijd.
Gezichtsuitdrukkingen zijn de kern van mijn werk. De mens staat centraal: zijn motieven. In mijn visie is het leven een grote cirkel waarbinnen mensen zich bewegen. Beweging is creatief. Ik wil de beweegredenen opsporen die mij, bewust of onbewust, aansporen. Wat beweegt mij, wat beweegt de ander?
Het proces van het schilderen is voor mij dan ook belangrijker dan het uiteindelijke resultaat. Ik schilder, en schilder het weer weg. Opnieuw, en opnieuw. Dit geeft een spontane verandering, een spontaan contact met mijn motieven. Het resultaat, mijn kunst, is – daar ben ik van overtuigd – een weerslag van de gevoelens die in mij leven. Zij vormen een weerslag van mijn vragen over 'het bestaan': Wat is mijn plaats in deze wereld.
Ik ben dan ook niet zozeer geïnteresseerd in feiten. Juist de wereld achter ons gezichtsveld houdt mij bezig, als beleving en als beweging. Ik vind mijzelf geen estheticus. Schoonheid in de pure beteknis interesseert mij niet. Ik zoek een antwoord op de tegenpolen die ik ervaar. Mij intrigeert het contrast dat ik onderscheid. Zoals ik dat contrast beleef.
