Lemn Sissay

Lemn Sissay (Bilinge, Verenigd Koninkrijk, 1967) verwierf als dichter bekendheid met energieke, dynamische voordrachten, waarin hij lyriek en polemiek, humor en ernst succesvol weet te combineren. Hij publiceerde onder meer Rebel Without Applause (Payback Press) en Tender Fingers In A Clenched Fist (Bogle L'Ouverture). Recent verschenen van zijn hand Morning Breaks in the Elevator (Payback Press), de spoken-word CD Different Drums (57 Productions) en het kinderboek The Emperor's Watchmaker (Bloomsbury). Zijn werk is verder te vinden in meer dan vijftig poëziebloemlezingen, waaronder The New British Poetry (Paladin), The Popular Front of Contemporary Poetry (Apples and Snakes) en The Fire People (Payback). Zijn toneelstukken werden gespeeld door The Black Theatre Forum, Proper Job Theatre en Chaos By Design en door de radio uitgezonden. Voor CD-opnames werkte hij onder meer samen met jazz-fusion bands als Secret Society, Working Week, Disjam en Leftfield. Door zijn werk voorradio en TV werd Lemn Sissay een bekende meida-persoonlijkheid. Hij presenteerde 'Jazz 606' (BBC) en was hij te zien in TV-programma's als The Late Show (BBC), The South Bank Show (ITV), Celebration (ITV) en Upfront (Granada). In 1995 vertoonde de BBC een documentaire over Lemn Sissay, getiteld Internal Flight.

Vertaling in het Nederlands: Willem Groenewegen

BLOEMEN IN DE KEUKEN
Kocht ik bloemen voor haar
zei ze
"Alle keukenkastjes zijn leeg
en bloemen kunnen we niet eten."
Kocht ik eten voor haar
zei ze
"Je geeft me geen bloemen meer."

KOFFERS EN MODDERPARKEN
Jij zegt ik ben een liegkind
Ik zeg ben ik niet
jij zegt daar ga je weer
Jij zegt ik ben een rebels kind
Ik zeg nee ben ik niet
jij zegt daar ga je weer
Moet je horen ma
Ik heb nog nooit een rebels kind gezien
en toen m'n vrienden zeiden
spring in die plas en we racen je door het park
(dat modderpark, weetjewel)
dacht ik niet aan de modder.
Toen je zei waarom ben je smerig!
Hoorde ik de woede in je stem
Waarom weet ik nog steeds niet.
Ik zei ik racete mijn vrienden door het park.
Je zei dat het opzet was.
Ik zei deed ik niet … ik bedoel wel … maar niet dus.
Jij zei dat ik loog,
Ik zei dat doe ik niet.
Jij zei daar ga je weer.
Toen de puberteit begon te dagen
werd het tijd voor mijn vertrek
Maatschappelijk werker in mijn koffer,
Echtgenoot aan jouw arm,
Gingen wij ons voorgesneden pad.
Soms ren ik terug naar jou
als een kind door een modderpark,
volwassen verrichtingen in mijn zak,
leg ik ze uit met schitterende kinderogen,
denkend dat elke moeder trots zou zijn …
Jouw ogen, wanhopig trachtend wijs en niet-onhullend te zijn,
onthullend alles.
Toch viel je terug in het hart van dezelfde schommelstoel
en zei daar ga je weer.
En dat deed ik.
En dat heb ik.

IN ALLE RUST
Sommige lui in de bus, schuddend met hun schouders
Highe Elvissen proberen ze te dansen na de show
Sommigen lopen de regen in en lijken te glimlachen
Doorgelopen mascara schrijft bittere letters op hun gezicht
Sommigen rijden hun auto's parkeerhavens en parken in
En wiegen het stuurwiel als waren ze hun kop kwijt
Sommigen laten hun open mond in donzen kussens zakken
En schokken op het bed als dolfijnen op het strand
Sommige lui staan krom als een vraagteken als ze huilen
En sommigen staan rechtop als cursieve uitroeptekens
Sommigen worden wakker badend in de rijp van hun emoties
Zilte straatkaarten in het voorhoofd geëtst.
Sommigen vallen op kamervloeren als gingen ze tot Allah bidden. Geluidloze
Gezichten verwrongen tot een stille schreeuw als een lach
Waarom loopt er geen zakdoekgever rond? Een man die tranen zoekt
Die de fijnste zijden zakdoeken maakt en ze gratis uitdeelt?
Volgens mij zijn er op elke straathoek en onder elke steen
Mensen die stilletjes op zoek zijn naar een huilplek voor hen alleen